ADP ma przejrzystą taksonomię autonomii, decyzji, ryzyka i odwracalności. To dobry kandydat na wymienny format decision receipt w Subactor, ale sam nie orkiestruje kompletnego procesu organizacji.
Co standaryzuje ADP
ADP klasyfikuje decyzję na trzech osiach: typ, ryzyko i odwracalność. Macierz poziomu autonomii i typu decyzji zwraca wynik authorized, approval required albo prohibited. Specyfikacja obejmuje agent registry, polityki JSON, ślady decyzji wiązane hashami i reguły eskalacji. Samomodyfikacja zawsze wymaga zatwierdzenia człowieka.
| Obszar | ADP | Subactor |
|---|---|---|
| Jednostka governance | Decyzja agenta | Ticket, plan i krok procesu |
| Autoryzacja | Autonomy Level × Decision Type | Actor contract × exact URI × delegacja |
| Ryzyko | Poziom R1–R4 i odwracalność | Polityki mutacji, approvals i Problem Profile |
| Audyt | Hash-chained decision trace | Audit refs, process receipts i completion receipt |
| Wykonanie | Format i reference MCP server | Bridge, konektory i Organization Core |
Najważniejsza różnica
ADP kończy się na decyzji governance i jej śladzie. Subactor musi jeszcze uruchomić konkretną operację, obserwować jej efekt, obsłużyć błąd i skierować reakcję do odpowiedzialnego aktora. ADP jest za to prostsze do przyjęcia jako standard między różnymi agent frameworkami.
Kiedy wybrać lub połączyć
- ADP: gdy wiele różnych agentów potrzebuje wspólnej klasyfikacji decyzji, macierzy autoryzacji i przenośnego trace format.
- Subactor: gdy potrzebny jest cały lifecycle pracy, wykonanie operacji i aktualizacja rekordów organizacji.
- Razem: mapować decyzje AQL na klasy ADP, a ADP trace dołączać do procesu i audytu Subactor.
Mapowania regulacyjne na stronie ADP są deklaracją projektu. Nie zastępują oceny prawnej ani certyfikacji zgodności.